Mijn Loperz verhaal:

op 1 januari 2008 (nou ok, het was 3 januari, eerst moest de invloed van de bubbels van oud en nieuw nog uit het lijf) startte ik met mijn geliefde buurvrouw/vriendin met hardlopen. Althans, joggen, sjoggen, net iets meer dan stevig wandelen. Maar we waren gemotiveerd want vooral veel te zwaar en er moest eindelijk iets gebeuren. Beginnnersschema 1 van Runnners World/Asics gedownload en met een gewoon horloge de minuten wandelen en 'rennen' bijgehouden. Dat voelde al goed. Wij gingen ook hardlopen!

Want iedereen die we kenden liep hard en had er grootse verhalen over. Hoe je het altijd kunt doen, waar en wanneer je maar wilt,  als je maar 1 x invensteert in goede schoenen, dat het zo heerlijk is, vooral smorgens vroeg, dat je je er zo fit door gaat voelen, en sterk, en gezond en dun (!!).

Kortom, alleen maar redenen om 'het' ook te gaan doen. Maar aangezien we nog niet wisten of het ons zou bevallen en of wij het ook zouden kunnen, eerst maar eens oude loopschoenen van een andere vriendin geleend. Maar: oude schoenen betekent bijna geen demping meer, én het waren ook nog eens Nikes (zacht!) en die geliefde vriendin weegt ongeveer de helft van wat ik weeg. Dus alles schreeuwt: dit zijn niet de goede schoenen voor jou!

Maar wat wist ik toen? Niets. Wel dat ik na 5 weken mijn eerste vette blessure had. Kon 2 maanden niet lopen, niet alleen niet hardlopen, maar ook amper gewoon lopen. Bah, daar gaat je motivatie.

Toen kwam de zomer en het bleef knagen. Ik moest het toch weer oppakken, vond ik. Daarom heb ik bij Run2Day een filmpje laten maken van hoe ik loop en toch maar echte en goede loopschoenen gekocht (duur!) want als ik het een echte kans wilde geven moest ik met geschikte schoenen gaan lopen en geen blessures meer riskeren. En ik ben, inmiddels alleen (vriendin was doorgegaan en inmiddels te ver gevorderd voor mij om mee op te lopen), opnieuw begonnen met schema 1. En afgemaakt. Ik was trots, want ik kon na 3 maanden toen 15 minuten achtereen hardlopen. Kijk mij nou, dacht ik steeds.

Eind september ging ik echter een maand op vakantie, naar een zeer warm oord en met een vol reisprogramma. Dus daar niet gelopen. Toen was het eind oktober, en inmiddels koud. De berg om weer te beginnen met lopen werd met de week groter. Excuses werden gezocht en makkelijk gevonden. Het werd dus uiteindelijk de Kerstvakantie toen ik heel voorzichtig weer begon. Maar wat viel dat tegen! Ik dacht dat ik toch nog wel een paar minuten achter elkaar kon lopen, en met kleine intervalletjes dan zeker ook nog wel een paar keer. Niet dus. Wat een teleurstelling, wat ontzettend zonde. 3 maanden hard werken naar de maan, en mijn eigen schuld. Ik zwolg in zelfmedelijden, maar ging nog steeds niet lopen.

In februari 2009 kreeg ik weer een enkelblessure, nu echter omdat ik me verstapte. Weer weken in de lappenmand. En niet lopen dus.

Na eind maart op wintersport te zijn geweest en ik duidelijk de zwakste broeder was qua conditie was de maat vol.

Ten derde male beginnersschema 1 uit de mottenballen gehaald. Maar je weet wat ze zeggen over 3 x. Dus nu ging het eindelijk helemaal goed, alles lukte en alles klopte. 3 maanden zeer concensieus getrained, 3 keer per week, door weer en wind. Na 3 maanden direct doorgegaan met beginnersschema 2 en na 6 maanden rende ik een half uur door het park. En was ik en passent ook nog eens 12 kilo afgevallen, dus ja ik was heel blij en heel trots. En voelde me fit. En snapte eindelijk waar die lopers het over hadden: als ik 's morgens om 7 uur langs de Sloterplas liep en de zon kwam op door de nevel boven het water en de konijntjes schoten voor mn voeten weg dan is het leven goed. Vooral als je dan een half uur later weer thuis bent, fris en gezond, en de dag ligt nog helemaal voor je. 

Inmiddels loop ik regelmatig een rondje om de Sloterplas (5,8 km), die ik steeds sneller probeer te lopen, kon ik een maand geleden voor het eerst een uur achter elkaar lopen (trots !!!), train ik nu voor de 10 kilometer en heb vorige week aan mijn eerste 'loopje' meegedaan. Voor mijn doen heb ik een prima tijd gelopen op de 5 km, te meer daar de omstandigheden zwaar waren (Zandvoort circuit run, stijgend parcours, zeer koud en keiharde tegenwind).

Dus het gaat goed. Ik kan nu stellen dat ik inmiddels een echte loper ben geworden en het zelfs leuk begin te vinden. Maar de grootste beloning zit nog altijd in het 'erna': het fitte, gezonde en frisse gevoel van buiten gesport hebben. Nou ja, wel eerst even douchen dan...

Mijn Laatste weblogs: